سلام. اتفاقاً این بحث خیلی جالبیه که همیشه فکر آدم رو مشغول می کنه. من بطور کلی با نیما موافقم (اینکه ترکیب حروف لاتین با فارسی توی متن، ممکنه باعث فراری دادن خواننده بشه)، اما باید توجه داشت که همیشه و همه چیز رو نمی شه ترجمه کرد. مثلاً اسامی خاص یا اسامی افراد. خوب،‌ در این موارد باید چکار کنیم؟ به نظر من (که البته به هیچ وجه، یک نظر کارشناسی نیست؛ بلکه صرفاً نظر شخصی منه)، در متون چاپی، باید به همون روش مرسوم که نیما هم بهش اشاره کرده (یعنی ستاره زدن و نوشتن شکل لاتین عبارت در پایین صفحه)، عمل کرد. چون کاغذ، دارای ابعاد محدودی یه که خواننده مطلب، فقط کافیه کمی چشم بچرخونه تا در صورت نیاز یا تمایل، عبارت لاتین رو در پای صفحه (یا حالا نهایتاً در انتهای صفحه بعد) ببینه. اما فکر می کنم توی مطالب تهیه شده برای وب، اینکار درست نباشه؛ چون خواننده برای دیدن عبارت لاتین، ناچار میشه که اسکرول داون و بعد دوباره اسکرول آپ (ببخشید، ترجمه مناسب این عبارات رو نمی دونم ) کنه، که این خود بخود باعث می شه که چشم، مطلب رو گم کنه. خصوصاً اگر این موضوع، به یک مورد و دو مورد ختم نشه و مثلاً در یک مطلب علمی، خواننده مجبور باشه که چندین و چند بار عمل اسکرول به پایین و بالا رو تکرار کنه! به نظر من، اینکار ممکنه به شدت خسته کننده و حتی آزار دهنده باشه و حالت User Friendly بودن متن رو کم کنه. البته در مواردی که یه عبارت طولانی باشه، می تونیم فرم مخفف (در صورت وجود) رو در خود متن،‌ و فرم کامل رو در پای متن بنویسیم. به عنوان مثال در متن بنویسیم: " آژانس مرکزی اطلاعات امریکا یا سیا (CIA) ...... ، و بعد در انتهای مطلب،‌ بطور کامل، عبارت Central Intelligence Agency رو برای خواننده ای که علاقه مند به دونستن اسم کامل این موسسه هست، ذکر کنیم. بهر حال،‌ همونطور که گفتم، این نظر شخصی من در مورد این مسئله مهم هستش. امیدوارم بقیه دوستان هم بیان و نظرشون رو در این مورد بنویسن. خصوصاً اگه استاندارد علمی و مشخصی در این مورد سراغ داشته باشن، خیلی خوب میشه که بیان و مطرحش کنن. :)