نیما در این گزارش روایت ساده و خواندنی به دست داده است اگرچه  نبودن عکس به آن لطمه می زند. زمانی در روزنامه های ایران عکاسی بخش جدا ناپذیر گزارشگری اجنماعی محسوب می شد اما در سال های اخیر با استقلال بیشتر عکاسان از کار با خبرنگاران و روزنامه نگاران و همینطور روند برداشتن فاصله حرفه ای میان روزنامه نگار و عکاس خبری به نظر می رسد عکاسی اجتماعی در رسانه های ایران دچار محدودیت بیشتری شده است. به هر حال صرف نظر از این بحث گزارش نیما ورود خوبی به  موضوع دارد که می تواند در کار های بعدی گسترش یابد.

نیما جان. بازار رسانه‌ای این روزها می‌طلبد که یک خبرنگار بتواند عکس، صدا و تصویر بگیرد و مطلب بنویسد. همه را ویرایش کند و توانایی ارسال آن را به رسانه متبوعش با استفاده از روش‌های نو داشته باشد.
این یک ضرورت است برای آن‌که هر خبرنگاری علاوه بر تخصص توانایی‌های دیگری هم داشته باشد. این مسأله باعث می‌شود که حتی کار تیمی هم قوام بهتری پیدا کند. یک خبرنگار واقعی و توانا کسی است که در محیط‌های بحرانی به همکارش وابسته نباشد و بتواند گزارش‌های کاملی ارسال کند.