خبرش خیلی آهسته از رادیو پخش میشد : مدیر روابط عمومی اداره فناوری اطلاعات اعلام کرد تمامی سایت ها و وبلاگ ها باید برای ادامه ی فعالیت مشخصات خود را در بانک اطلاعاتی ثبت کنند .
این خبر کوتاه بسیاری از جمعیت وبلاگ نویس و وبگرد را نگران کرد . وبلاگهایی که سالها با نامهای مستعار فعالیت میکردند و با آسودگی خیال به انتشار عقاید خود میپرداختند باید خود را معرفی میکردند. شاید در نگاه اول مساله زیاد جدی به نظر نرسد ولی باید نگاهی فراتر داشت به وبلاگستان ایران با وبلاگ نویس هایی که از نام و نام خانوادگی و آدرس منزل گرفته تا شماره کفش و لیست اقوام خارج از کشورشان در پرونده ای در سازمان فناوری اطلاعات ثبت شده . باید نگاهی به وبلاگستان بعد از معرفی وبلاگ نویسان داشت . وبلاگستانی سرشار از خفقان و خودسانسوری .
با گسترش رسانه های بین المللی و فعالیت و فشار سازمانهای جهانی فعال در زمینه حقوق بشر دولتها رقبت چندانی به سانسور مستقیم فضای اطلاعاتی آزاد ندارند زیرا فشار ناشی از انعکاس خبر توقیف یک نشریه . سایت و یا وبلاگ میتواند مانند بمبی تبلاغاتی عمل کند که نیروهای مخالف از آن بهره ببرند . بنابرین یکی از سیایت های جدید دولت ها که از آن برای کنترل فضای آزاد اطلاعاتی بهره میگیرند خودسانسوری است . و منزوی کردن فضای اطلاعاتی وب تنها بوسیله ثبت کاربران آن امکان پذیر است . امروزه سیستم نفوذی دولت ها آنقدر پیشرفته است که بتوان بدون ثبت کردن کاربران آنها را شناسایی کرد ولی فراخوان عمومی برای معرفی شدن فضایی سرشار از خودسانسوری را در جمع کاربران ایجاد میکند . "آیا دارم پایم را از خط قرمز فراترمیگذارم ؟" و این سوالی خواهد بود که وبلاگ نویس از خود میپرسد درحالیکه هدف و رسالت وبلاگ شکستن خط ها و عبور از آنها برای بهبودی جامعه در مواقع لازم است .
حال یک سوال باقی میماند : آقای رئیس جمهور ما هم که آنقدر جسور بود که خط قرمز روابط بین الملل را بشکند و آرزوی نابودی اسرائیل را کند نیز خود و وبلاگش را به سازمان فناوری اطلاعت معرفی خواهد کرد ؟
(برگرفته از مطالب وبلاگ شخصی اینجانب)