هررسانه ای ارزش خود و کارکرد های خود را هنگامی آشکار می سازد که امکان جداسازی معنا ی داده شده از قالب رسانه وجود نداشته باشد. به تعبیر دیگر در قالب آن رسانه است که آن معنا امکان زیست می یابد و به تعبیر هایدگری شرط وجودی معنا است . مثلا٬ به نظر من رمان در رسانه کتاب معنا می یابد و نه حتی در بهترین اثر بلند سینمایی. در این  اثر فراواقعی نیستانی طنز غیر منتظره و رابطه انفعالی که چهره ها با هم دارند به خلق معنایی انجامیده است که در سخن گفتن جان می بازد. یک دلیل من این است: یک بار دیگر اثر را ببینید با حذف کلماتی که به مثابه گفتگو آمده است. هیچ چیز از حسی که اثر به شما منتقل می کند کاسته نمی شود. این طنز مستقل از واقعیتی که در باره آن سخن می گوید به مرز های فرا واقعیتی تازه می رسد.