مطلب خوبی بود، تیتر جذابی داشت و به خصوص لینک های جانبی خیلی خوبی برایش انتخاب شده بود.

ولی شخصا مثل یک مومن واقعی دست به دعا بر می دارم و از صمیم قلب آرزو می کنم که چنین کارهایی حالا حالاها در ایران باب نشه! چرا؟!

چون واقعا هیچ دوست ندارم هربار که از تهران به کرج می رم مجبور باشم در تمام طول راه آثار درخشان حاج منصور ارضی و کویتی پور را گوش کنم! آن هم با این صدای ناهنجار!  :)

بابا این ژاپنی ها دیگه دارن با این اختراعاتشون حوصله همه دنیا رو سر می برن،فکر کنم باعث بشن تا چند سال دیگه خود رویا داشتن هم یه جور رویا بشه!

اما فکر کنم با توجه به این بخش گزارش"آنها پس از محاسبات رياضی و موسيقيايی، کف جاده را از روی آسفالت با شيارهای متعدد چنان برش داده‌اند که با عبور اتوموبيل از روی آن صداهای مختلفی توليد شود. در واقع تغيير در عمق يا فاصله شيارها که پهنايی بین 6 تا 12 ميلی‌متر دارند، نت‌های زير يا بمی می‌سازد. کنار هم قرار دادن اين نت‌ها، ترکيبشان با هم و طولی از جاده که هر بخش از این نت‌ها را می‌نوازد، باعث شده تا در مجموع سرنشينان اتوموبيل يک آهنگ را بشنوند." شما بتونی آهنگ مورد علاقه خودت رو بنوازی و بشنوی!

اما در مورد گزارش،نیما جان کاش تیتر جذاب تری انتخاب می کردی در مورد شروع هم با کلمه دفعه بعد یک کم مشکل دارم 
 ،به نظر من استفاده از ترکیب جاده آهنگین علاقه بیشتری در خواننده ایجاد می کنه،اما در کل خیلی جالب بود،مرسی

با ساناز موافقم  . تیتر خیلی خیلی طولانی است . راستش را بخواهید از دیشب که مطلب چاپ شده ، خودم را جای نیما  گذاشتم و فکر کردم ببینم چه تیتری می تواند برای این مطلب مناسب باشد . الان به این نتیجه رسیدم :

جاده ، " ژاپنی " می نوازد.

یا حتی

جاده ی ژاپنی ، می نوازد .