شاید یکی از دلایل مهمش اینه که مطبوعات هم به مخاطبانش بی اعتناست.حتی در موارد بسیاری کارکردهای اصلی خودش و اصول حرفه ای گری را زیر پا می گذارند. که بخشی از آن به دلیل سیاست زدگی آنها است که البته در این زمینه هم چندان حرفه ای عمل نمی کنند و یا در فکر جذب آگهی های تبلیغاتی.
چقدر بر روی مخاطب شناسی در رسانه های ایران تجزیه و تحلیل صورت می گیرد؟ حتی در مقاطعی همچون انتخابات، چقدر تلاش می شود تا از روش های اقناعی اصولی و علمی استفاده کنند؟
تیترها تنها با این هدف نوشته می شود که فحشی گفته شود. جذاب ترین سخنرانی ها آنهاست که بیشترین ناسزا را داشته باشد یا توهینی به کسی یا حزبی کرده باشند.حال آیا به نتیجه نهایی و اثر پذیری و چگونگی آن هم فکر می شود؟ من تا حدی شک دارم. اگر در روزنامه چپ کار کنی باید به راست ناسزا بگویی و برعکس.جای مخاطب در این بین کجا تعریف شده است؟