سرانجام تیم بی رمق کره جنوبی به مقام سوم جام ملت های آسیا رسید.

این تیم که در شش بازی جام، تنها موفق شده بود  سه گل - آنهم در دور مقدماتی- به ثمر برساند، با اتکای صرف به دفاع بسته تیمی و امید بستن به قدرت پنالتی گیری کی وون جائه، خود را به بازی رده بندی رساند و سرانجام توسط وی به مقام سوم جام دست یافت.

تیم کره که در دور مقدماتی در کنار سه گل به ثمر رسانده خود، سه گل نیز دریافت کرده بود، از دقیقه سی و سه بازی با اندونزی تا پایان جام، نه گلی زد و نه گلی خورد. این یعنی 57 دقیقه از آن بازی و سه بازی 120 دقیقه ای و در مجموع 417 دقیقه (بدون احتساب وقت های تلف شده).

با توجه به این مسئله، دو نکته بیشتر خودنمایی می کنند:

1. اوج فاجعه باخت تیم "پر ستاره" ایران از چنین تیمی (به لطف کادر فنی!)

2. وضع اسفبار فوتبال آسیا که چنین تیمی را در مقام سوم خود می بیند.

از دیگر نکاتی که در مورد تبعات باخت عجیب ایران می توان بدان اشاره کرد، تصمیم کنفدراسیون فوتبال آسیا برای حضور سه تیم اول این دوره در دوره بعد و بدون شرکت در مراحل مقدماتی است. بدین ترتیب، تیم های عربستان، عراق، و "کره" به این موهبت غیر منتظره دست یافتند و تیم ایران به سادگی این موقعیت را از دست داد.