مربی های بزرگ را آوردند، اما فوتبال مان بزرگ نشد. از «ایوویچ» تا «بلازوویچ» و «دنیزلی»، هیچ کدام نتوانستند در ایران بزرگی کنند. مربیانی که در کشور های دیگر، موفق بودند، گویی در ایران طلسم شده بودند. کم کم، شک کردیم که یک جای فوتبال مان لنگ می زند و بعد از حرف «افشین قطبی»، شک مان به یقین تبدیل شد. او در مصاحبه با «خبرگزاری فارس» گفته بود: «مطمئنم هیچ مربی خارجی، دیگر حتی در فوتبال ایران را نخواهد زد.»
برای همین، ما در خانه افشین قطبی را زدیم تا او به عنوان یک مربی خارجی- ایرانی، از راز عدم موفقیت مربیان خارجی در چند سال اخیر بگوید:
موفقیت یک مربی به تجربه ها، آموزش و شخصیتش بستگی دارد. شاید مربیان خارجی که آوردیم، بهترین نبودند برای فوتبال و شاید امکانات لازم در اختیار مربی نبوده است. امتیاز من این بود که، کشورم را خیلی دوست داشتم و توانستم با کمبود امکانات و مشکلات کنار بیایم.
از واژه معروف شما وام می گیریم و این که فوتبال مان باید «بین المللی» شود. پس باید دید ایراد کار کجاست تا برطرف کنیم. و شاید بتوان گفت، اولین مشکل، این است که از پول مان، در جای درست استفاده نمی کنیم.
این را قبول دارم. از هیئت مدیره تا مدیر عامل، همه فکر می کنند فقط باید فوتبالی باشی! من فکر می کنم در فوتبال مدرن فقط نمی توانی فوتبالی باشی! یا نمی توانی فقط سیاسی باشی یا فقط اقتصادی. باید هر سه فاکتور را با هم کنار هم بگذاری. به خاطر این که سیاست لازم داری تا بتوانی پول بیاوری در باشگاه، اقتصادی لازم داری که بتوانی پول بسازی برای باشگاه، و بدانی چه جوری هزینه کنی برای باشگاه، باید فوتبالی باشی، تا بدانی در فوتبال چه مهم است و چه مهم نیست.
پس شاید به این دلیل است که گفتید: «نمی دانم پول های پرسپولیس به کجا می رود.»
من گفتم باشگاه باید روی پای خودش بایستد و باشگاه پرسپولیس می تواند خیلی پول دربیاورد.
منظورتان خصوصی سازی است؟ بله، «پرسپولیس» و «استقلال» می توانند خصوصی بشوند و بازیکنان ۱۵-۱۶ ساله را پرورش دهند و به باشگاه های بزرگ تر در اروپا بفروشند. و این حرکتی هست که ما باید رویش بیشتر کار و سرمایه گذاری کنیم.
صحبت از تیم های پایه کردید. در مصاحبه ای گفته بودید که دوست دارید تیم های پایه و تیم اصلی، با یک نوع سیستم بازی کنند.
بله من خیلی دوست دارم این را ببینیم. ولی موضوع این است که زندگی یک مدیر عامل و سرمربی در پرسپولیس یا استقلال خیلی کوتاه هست. سال گذشته، استقلال ۳ سرمربی داشت. و معجزه بود که مربی پرسپولیس تا پایان ماند و قهرمان شد.
آقای کاشانی هم با قهرمانی رفت. به همین دلیل، سرمربی و مدیرعامل این دو باشگاه، به الان فکر می کنند و برای شان سخت است به فکر آینده باشند. ما باید یک چیزی پشت سرمان بگذاریم تا وقتی از باشگاه رفتیم به آن افتخار کنیم. بسیاری از مربیان بزرگ دنیا، وقتی از کاری بیرون رفتند، یک چهارچوب درست کردند.
اگر حمایت همه جانبه بشوید، فکر می کنید، خاطرات «الکس فرگوسن» و «منچستر» می تواند در پرسپولیس اتفاق بیافتد؟ فکر کنم نتیجه ها همیشه یک مربی را نگه می دارد و همیشه گفتم پرسپولیس همیشه بزرگ تر از ما هست، بوده و خواهد بود. مانند یک خانه ای است که من اجاره کردم و هر روزش را باید ارزش بگذارم و با لذت کار کنم.
به نظر شما این ثبات مدیریت و سرمربی در تیم چه اندازه اهمیت دارد؟
در ۴ بازی گذشته، خیلی بهتر از بازی های فصل پیش بازی کردیم. دلیلش هم این است که بازیکنان انتظارات من و همچنین وظیفه شان را می دانند. فکر می کنم این نشان می دهد که وقتی یک مربی زمان بیشتری در یک تیم است، می تواند سیستم درست کند و آن سیستم بیشتر جواب می دهد.
اگر از بحث باشگاه و مدیریت بگذریم، به بازیکنان یک تیم می رسیم. مشکلی هم که در این مورد به نظر می رسد، کند بودن بازیکنان ایرانی است.
فوتبال آسیا در مقابل فوتبال اروپا کند است. این موضوع در تیم های دیگر آسیایی هم دیده می شود.
اما اکثر مربی هایی که آمدند، از کشورهای اروپایی بوده اند. پس این موضوع می تواند برای آن ها مشکل ساز شود.
مسئله این است که بازیکنان ما باید آموزش بهتری داشته باشند. سرعت خواندن بازی، سرعت پیش بینی، عکس العمل و… موضوعاتی هستند که باید در موردشان خیلی کار کنیم. بازیکنانی داریم که خیلی تکنیکی هستند و با توپ کارهای زیادی می توانند انجام دهند اما سرعت این کار مهم نیست.
در فوتبال ما، بازی بدون توپ اهمیتی ندارد در صورتی که ۸۸ دقیقه فوتبال بیشتر بدون توپ است. و اگر دقت کنید، بسیاری از بازیکنان ما نمی دانند بدون توپ وظیفه شان چی هست، مخصوصاً در دفاع. هافبک های زیادی داریم اما چند تا دفاع چپ داریم؟ چند تا دفاع وسط داریم که وظیفه این پست را می توانند انجام دهند.
در تایید حرف شما باید گفت، سال هاست که دفاع چپ تخصصی نداریم.
وقتی بچه بودم و در خیابان های تهران فوتبال بازی می کردیم، هیچ کس نمی خواست درون دروازه یا در دفاع بایستد. همه می خواستند حمله کنند و گل بزنند. چون خبرگزاری ها و تلویزیون گلزن را نشان می دهند و گلزن را بزرگ می کنند. این تفکر را باید عوض کرد.
آیا این موضوع به فرهنگ فوتبال ما بر می گردد؟
فرهنگ کشور ما از بچگی فکر خودش است، بعد فکر تیم.
اما برسیم به نظم بازیکنان. در پرسپولیس، مشکل بی نظمی نداریم.
می گویید نیست؟ یا درستش کردید؟ بی نظمی در پرسپولیس نداریم.
اما چند وقت پیش، «نیکبخت واحدی» در تمرین صبح حاضر نشد. و خیلی از روزنامه ها این موضوع را انعکاس دادند.
ولی خب ما برخورد کردیم، ایشان بازی را شروع نکرد.
پس بی نظمی هست و شما اصلاحش می کنید. نیکبخت، اشتباهش را پذیرفت و جریمه اش این بود که از اول، بازی نکرد و به یک بازیکن ۱۸ ساله فرصت بازی داد. با استفاده از بازیکن ۱۸ ساله خواستم نشان بدهم، در تیم نظم و انضباط داریم. و هر بازیکنی که بی نظمی کند، مهم نیست چه بازیکنی باشد، یکی دیگر جایش را خواهد گرفت.
عکس ها از نیما افشارنادری