پديده‌ها و ستاره‌های اينترنتی، الزاما هميشه جوان‌های «خوره»ای نيستند که از پای مانيتور تکان نمی‌خورند. گاهی، سياستمداران «کت‌وشلواری» هم روی شبکه مجازی پديده می‌شوند و با پشتيبانی موج «اينترنت‌باز»ها به بالاترين مقامات سياسی نزديک می‌شوند.

سه سال پيش، اينترنت توانست يکی از پرشورترين و احساساتی ترين سياستمداران ايالات متحده آمريکا را به چنين شهرتی برساند!

داستان از جايی شروع شد که هوارد دين، فرماندار نه چندان مشهور ايالت ورمونت آمريکا به يکی از طرفداران پر و پا قرص وبلاگ‌ها بدل شد و مشاوران زرنگ و خوشفکرش به او پيشنهاد دادند تا اينترنت را موتور محرکه مبارزات انتخاباتی خود سازد.

چنين بود که مشاور ارشد هوارد دين توانست با ابتکاری نو، نام او را بر سر زبان‌ها بيندازد؛ در حالی که همه سياستمداران و رقبای انتخاباتی برای جلب توجه رسانه های قدرتمند و پربيننده تلاش می کردند، ستاد انتخاباتی دين نگاهش را به وبلاگستان دوخت تا به جای آنکه در صف طولانی يک تريبون بزرگ بماند، هزاران تريبون کوچک داشته باشد.

وبلاگها، متحد شويد

بازی سياسی مشاوران هوارد دين، با تکيه بر اين فرض شکل گرفت که اين رسانه های فردی و مستقل گرچه هرکدام به تنهايی کوچک و نسبتا کم مخاطب هستند، اما چنان پرشمارند که اگر به طور انبوه برانگيخته شوند می توانند موج قدرتمندی از هواداران پرشور را شکل دهند.

کوتاه‌ترين راه برای رسيدن به اين هدف در واقع اين بود که وبلاگ‌های سياسی، يک سر و صدای اساسی راه بيندازند و حسابی گرد و خاک کنند تا در ميان صداهای رسايی که از رسانه های قدرتمند و متعارف می آمد، جايی را برای خود پيدا کنند.

در حالی که سياستمدان و ناظران سياسی، آرام آرام شاهد بالا گرفتن بحث و گفتگوهای انتخاباتی در وبلاگها و شبکه های اينترنتی بودند، سلسله ملاقاتهايی ميان هوارد دين و وبلاگ نويسان سياسی شکل گرفت.

از همين جا بود که هسته گروه‌های حامی هوارد دين روی اينترنت ابراز وجود کردند. هسته هايی که در سايتهای حاميان دين و همچنين سايت انتخاباتی او (که اکنون غيرفعال است و آدرسش به سايت رسمی حزب دموکرات منتهی می شود) هماهنگ می شدند.

پيامها و شعارهای متفاوت و تازه هوارد دين در انتخابات رياست جمهوری هم که از سوی منتقدانش «ليبرال افراطی» توصيف می شد، به محبوبيت او در ميان جوانان وبلاگ نويس و اينترنت باز کمک می کرد. شايد به همين دليل، مخالفان دين با لحنی کنايه آميز، فعاليتهای انتخاباتی او را «جوان پسندانه» می خواندند.

پيشتاز

با تکيه بر چنين موج پرشوری، هوارد دين توانست نردبان سياست را با شتاب بی سابقه ای بپيمايد.

در ابتدا، ورود اين نامزد «کم اميد» به عرصه انتخابات را بسياری به منزله «سنگ مفت، گنجشک مفت» می دانستند و در ماه مه سال 2002، شبکه تلويزيونی ای بی سی با ارزيابی دوازده رقيب انتخاباتی به او جايگاه هشتم را داده بود. اما پاييز سال بعد، هوارد دين در ميان 9 نامزد حزب دموکرات، پيشتاز شد.

در گام بعد ستاد انتخاباتی دين توانست با استفاده از روش‌های انتقال الکترونيک پول، رکورد بيشترين کمک‌های مردمی را در ماه ژوئيه به خود اختصاص دهد.

مطبوعات را موج جديدی برداشته بود و همه جا صحبت از سياستمداری بود که در دل جوانان رخنه کرده است.

داستان شبيه فيلمنامه‌‌های هاليوودی پيش می‌رفت. حالا عکس هوارد دين دو بار روی جلد مجله تايم رفته بود و طبعاً جرايد مشهور ديگر هم که نمی‌خواستند اين سوژه جذاب را از دست بدهند شروع به نوشتن درباره هوارد دين کردند.

عصر جديد

واشنگتن‌پست در ياداشتی به اين مضمون اشاره کرد که حالا دوره جديدی در تاريخ سياسی جهان آغاز شده است؛ دوره ای که سياستمداران می‌توانند تنها با تکيه به فناوری، نفوذ و محبوبيت خود را افزايش دهند و پشتيبان مالی مناسبی برای خود دست و پا کنند بدون آن که به حمايت حلقه های حزبی و گروههای پرنفوذ متکی باشند.

مبارزه انتخاباتی هوارد دين با اين روش، لشگری از طرفداران ناشناخته را برايش به ارمغان آورد که به صرف هم‌عقيده بودن با او، دست به سازماندهی زدند، اعلاميه و بيانيه‌های سياسی را پخش و با رسانه‌های خبری متعددی گفت‌وگو کردند و ترتيب ملاقات‌ها و گفت‌وگوهای اينترنتی را دادند. روش‌هايی که واقعاً نوظهور بودند و نتايج اعجاب آوری را به دنبال آوردند.

هوارد دين گرچه در رقابت نهايی انتخابات رياست جمهوری آمريکا به نفع جان کری کنار رفت اما قدرت فناوری را چنان به رخ ديگر رقبايش کشيد که آوازه‌اش ماندگار شد و در نهايت توانست سکان هدايت حزب دموکرات آمريکا را در دست بگيرد.

نانسی پلوسی، رئيس کنونی مجلس نمايندگان آمريکا که در زمان انتخابات رهبر اقليت بود، با اينکه پيشتر از حاميان دين نبوده، روز قبل از انتخاب رياست حزب دموکرات چنين گفت: «ما فردا يک دموکرات بزرگ را به عنوان رئيس حزب انتخاب خواهيم کرد. کسی که با استفاده از قدرت فناوری، توان شخصيتی و انديشه‌های عميقش توانسته افراد جديدی را به حزب جذب کند.»