در دهه ی شصت، که نوشیدن نوشابه های سیاه رنگ درون شیشه های بدون مارک، اوج لذت کودکان بود، بجز سوپر مارکت های بزرگ و زنجیره ای قدس (کوروش سابق)، تفریح هیجان انگیز کودکی بسیاری از ما، به خوردن هر از گاه غذا در مغازه های زرد و قرمز رنگی خلاصه می شد که مرغ کنتاکی می فروختند و روی آن بزرگ نوشته شده بود : «مرغ سوخاری تهران».
اتفاقا، معروف ترین این غذا فروشی ها، یکی در بالای میدان ولیعصر و چند کوچه پایین تر از شعبه ی مرکزی فروشگاه های قدس واقع شده است. این رستوران های جذاب، مک دونالد های ذهن ما و از تنها پاتوق های کودکی خیلی ها هستند که ضیافت خرید لباس نوروزی و یا خرید اول مهرشان، با خوردن مرغ های این جا رونق می گرفت و عیششان با خوردن سیب زمینی های بزرگش، کامل می شد.
«مرغ سوخاری تهران» های به یادگار مانده از دهه ی پنجاه، البته سال هاست دیگر زنجیره های به هم پیوسته ای از رستوران هایی با مالکیت مشابه نیستند، آن ها از این جهت، بیش از همه چیز، شبیه به چلوکبابی های نایب هستند که هر شعبه ای مستقل از دیگری، ولی تحت اصول نسبتا مشترکی اداره می شود. مثلا همه ی «مرغ سوخاری تهران» ها، تابلوهای شبیه هم دارند، منوی تقریبا مشترک، ظرف های شبیه به هم و مزه هایی مشابه.
در «مرغ سوخاری تهران»، از سس یک بار مصرف خبری نیست. ظرف های خرسی شکل سس گوجه فرنگی، هر شب خالی شده، آن ها را می شورند و هر روز صبح، آشپز های جوان، سس تازه ای ساخته و در آن می ریزند. در این جا، برخلاف رستوران های دهه ی هشتادی، مثل «آواچی»، تعداد تکه های مرغ انتخابی نیست، شما اغلب حتا نمی توانید انتخاب کنید که با سینه ی مرغ از شما پذیرایی شود یا ران. معمولا یک تکه سینه، یک تکه ران و یک تکه گردن در ظرف های ساده ای روی میز در مقابل شما قرار داده می شود.
از نظر موقعیت مکانی، این کنتاکی های تهرانی، معمولا در جاهای پر رفت و آمد شهر و اطراف اماکن تفریحی واقع شده اند: یکی در مقابل سینما آفریقا، یکی پایین تر از سینما قدس، دیگری در کنار سینما عصر جدید و البته آخری روبروی پارک ساعی.
مرغ سوخاری تهران
- قیمت میانه: 3000 تومان
- وعده پذیرایی: نهار و شام
- ظرفیت : بسته به شعب بین 50 تا 150
- نشانی ها: (1- خیابان ولی عصر، بالاتر از میدان، مقابل سینما استقلال، سمت راست خیابان. 2- خیابان ولی عصر، صد متر پایین تر از میدان، سمت راست. 3- خیابان طالقانی، جنب سینما عصر جدید ، 4- خیابان ولی عصر، صد متر پایین تر و روبروی پارک ساعی)
«هرالد سندلر» در سال 1930 در ایالت کنتاکی آمریکا، یک کافه رستوران باز کرد و از فروختن مرغ بریان به نان و نوایی رسید. این رستوران ها اینک فقط در ایالات متحده حدود 5 هزار و پانصد شعبه دارند.
«هرالد سندکر ایرانی» اما این روز ها نه عکسش بالای مغازه هاست، نه نامی از او بر جای مانده . این رستوران های پر زرق و برق تهرانی، با این رنگ آمیزی خاص خود که البته بیشتر از هر چیز کوشیده اند از رستوران های مرغ فروشی ایالت کنتاکی کپی برداری کنند، این روز ها پس از دهه ها فعالیت، هنوز پر رونق ترین رستوران ها به شمار می روند، حتا اگر در میان نسل تازه ی جوانان تهرانی، چندان مکان با کلاسی، در مقایسه با بخش ویژه ی مرغ سوخاری سوپر استار در پارک وی، برای خوردن غذا به حساب نیایند.
پس از خوردن مرغ سوخاری، پیاده روی بر روی سنگ فرش های نسبتا تازه نصب شده ی خیابان ولی عصر به شدت پیشنهاد می شود. مخصوصا فاصله ی میان چهارراه تا میدان ولی عصر که با معماری شهری بی نظیرش، کمتر از یک سال است بسیاری از رهگذران را به قدم زدن وا می دارد.